Confession: Ik wil wel opruimen, maar ik ben een hoarder

Ik ben een emotionele hoarder. Als je mijn kast opentrekt zie je tientallen kledingstukken die ik echt niet meer aan ga trekken, maar die ik ooit aanhad op ‘die ene dag’, waardoor ik het wil houden. Want ik hou van herinneringen aan vroeger. Vind ik gezellig.

Maar goed, ik woon op een kleine dertig vierkante meter en soms moet je je spullencollectie toch uitruimen, want anders kan de deur niet meer dicht of zie je de vloer niet meer. En dat is voor niemand prettig.

Ik hoorde youtubers en bloggers telkens over het boek ‘Opgeruimd’ van Marie Kondo, een magisch boek over opruimen, waarna je hele leven zou veranderen en het letterlijk nooit meer een zooitje zou worden.

Eigenlijk ben ik vrij sceptisch richting dit soort dingen. Het hele Konmari gedoe klonk als een soort eenhoorn: je weet dat het niet bestaat, maar je wilt er wel graag in geloven. Maar goed, omdat ik toch misschien een beetje hulp nodig had met opruimen, besloot ik het boek aan te schaffen. Twintig euro, zo, hup uit mijn zak. Maar dan had ik ook wat. Denk ik.

In het zonnetje bij mijn moeder in de tuin besloot ik dan ook te beginnen aan het boek. Het eerste hoofdstuk ging vooral over hoe erg dit mijn leven zou veranderen: ik zou niet alleen een opgeruimder huis krijgen, maar ook een opgeruimder leven. Klonk heel fantastisch allemaal.

Daarna kwamen hele verhalen uit de jeugd van Marie Kondo. Over haar verlangen om altijd alles op te ruimen, sinds ze heel klein was. Dat ze zelfs de troep van haar ouders en broers ging opruimen, om het maar netjes te krijgen. ‘Ideaal zo’n kind’, sprak Leon die naast me zat.

Maar hierna raakte Marie me kwijt. In het hoofdstuk over boeken beschreef ze dat ik al mijn boeken op de grond moet leggen en ze dan allemaal aan moest raken of dat ik moest klappen, om ze ‘wakker te maken’. Ook vertelde ze dat sokken verdrietig worden van het feit dat ze tot een balletje worden gepropt in mijn kast en dat panty’s niet gelukkig zijn als ze niet zijn gevouwen.

Ik gniffelde en legde het boek maar weer weg. Je moet niet teveel van dit soort gewauwel achter elkaar lezen, concludeerde ik. Voor ik het weet ga ik met mijn sokken praten.

De volgende dag ging ik weer terug naar Diemen, pakte mijn koffer in en dacht na over de opruimmethode. Misschien moest ik het toch maar eens gaan proberen thuis. Misschien werkt het wel, applaudisseren voor je boeken om ze wakker te maken.

Eenmaal aangekomen trok ik de koffer open om het boek te pakken, maar tot mijn verbazing kon ik hem nergens vinden. Ik belde mijn moeder op om te vragen of zij hem stiekem had geleend, maar ook zij had geen idee waar het boek was. Opgeruimd had zichzelf opgeruimd, concludeerde ik. Hij was klaar met mijn gegniffel en ik had niet voor hem geklapt, dus had ie zichzelf in de kast geparkeerd om mij een lesje te leren.

Maar eigenlijk lag het boek gewoon onder een stapel zooi in mijn kamer in mijn ouderlijk huis.

Ik denk dat er weinig hoop is voor me.

Heel veel liefs,

Elfi(Selfie)

2 thoughts on “Confession: Ik wil wel opruimen, maar ik ben een hoarder

  1. Zo herkenbaar, ik heb ook altijd te veel kleren en ik kan ze helaas nog niet weg doen. Net zoals jij denk ik aan de herinneringen. Zie ik een versleten broek dan denk ik al snel, ik kan ze thuis toch aan doen. :D

    Misschien leren we ooit wel om te goei op te ruimen :D

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *